Królica […] raczej dialoguje, szuka w szczelinach, na marginesach konkretnych scen, aktorskich wcieleń, ukostiumowanych ciał. Próbuje patrzeń na ucieleśnioną pamięć w spektaklach Kantora jako na przestrzeń obrony przed śmiercią, unicestwieniem, anihilacją, jako miejsce, w którym powrót tego samego, praca wspomnień dają nadzieję na przeżycie i przetrwanie. […]
